هدف: آرتروپاتی هموفیلیک بعلت خونریزیهای مکرر داخل مفصلی باعث کاهش شدید کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می شود.روشهای مختلفی جهت پیشگیری و درمان عوارض مفصلی بیماران هموفیلی وجود دارد که از بین آنها، تزریق داخل مفصلی ریفامپین ارزانتر، کم عارضه تر و بسیار موثر می باشد. هدف مقاله حاضر بررسی اثر بخش آن در میان بیماران مراجعه کننده به این مرکز می باشد.روش بررسی: از بین بیماران هموفیلی مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان شفای اهواز، بیمارانی که مفصل هدف یا سینویت مزمن داشتند، با چند جلسه مصاحبه رو در رو و امضا رضایت نامه کتبی بطور آگاهانه و دلخواه بیماران این روش درمانی را انتخاب کردند و قبل و بعد از درمان (3 تا 6 ماه بعد) سالهای (55- 1354) مجددا معاینه بالینی (بر اساس دستورالعمل فدراسیون جهانی هموفیلی) و MRI مفصل مبتلا انجام شد. در مفصل زانو،  ریفامپین 500 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 10 هفته و در مفاصل آرنج، مچ پا و شانه 250 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 5 هفته تزریق شد. در روز تزریق و روز بعد از آن درصد فاکتور به 50 تا 80 درصد (دوز نگهدارنده) رسید.یافته ها: تزریقات داخل مفصلی برای 9 بیمار هموفیلی A با 11 مفصل مبتلا انجام شد. در 6 بیمار علایم بالینی و MRI2 شدیدا بهبود نشان داد ولی در 3 بیمار با توجه به پیشرفته بودن تخریب مفصلی نتیجه درمان رضایت بخش نبود.نتیجه گیری: تزریق ریفامپین داخل مفصلی روش بسیار مناسبی جهت پیشگیری از خونریزی، بهبود علایم بالینی و کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می باشد MRI جهت بررسی نتایج درمانی و تغییرات مفصل بعد از درمان بسیار کمک کننده است. هیپرپلازی و هیپرتروفی سینوویوم، کیست های استخوانی، تخریب غضروف مفصل، رسوب هموسیدرین و استئونکروز با MRI دقیقتر و بهتر از گرافی ساده یا معاینه بالینی قابل ارزیابی قبل و بعد از درمان می باشد.

هدف: آرتروپاتی هموفیلیک بعلت خونریزی های مکرر داخل مفصلی باعث کاهش شدید کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می شود. روش های مختلفی جهت پیشگیری و درمان عوارض مفصلی بیماران هموفیلی وجود دارد که از بین آنها، تزریق داخل مفصلی ریفامپین ارزانتر، کم عارضه تر و بسیار موثر می باشد. هدف مقاله حاضر بررسی اثر بخش آن در میان بیماران مراجعه کننده به این مرکز می باشد.روش بررسی: از بین بیماران هموفیلی مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان شفای اهواز، بیمارانی که مفصل هدف یا سینویت مزمن داشتند، با چند جلسه مصاحبه رودررو و امضا رضایت نامه کتبی بطور آگاهانه و دلخواه بیماران این روش درمانی را انتخاب کردند و قبل و بعد از درمان (3 تا 6 ماه بعد ) سال های (55-1354) مجددا معاینه بالینی (بر اساس دستورالعمل فدراسیون جهانی هموفیلی) و MRI مفصل مبتلا انجام شد. در مفصل زانو، ریفامپین 500 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 10 هفته و در مفاصل آرنج، مچ پا و شانه 250 میلی گرم همراه لیدوکائین هفتگی برای 5 هفته تزریق شد. در روز تزریق و روز بعد از آن درصد فاکتور به 50 تا 80 درصد (دوز نگهدارنده) رسید.یافته ها: تزریقات داخل مفصلی برای 9 بیمار هموفیلی A با 11 مفصل مبتلا انجام شد. در 6 بیمار علایم بالینی و MRI شدیدا بهبود نشان داد ولی در 3 بیمار با توجه به پیشرفته بودن تخریب مفصلی نتیجه درمان رضایت بخش نبود.نتیجه گیری: تزریق ریفامپین داخل مفصلی روش بسیار مناسبی جهت پیشگیری از خونریزی، بهبود علایم بالینی و کیفیت زندگی بیماران هموفیلی می باشد. MRI جهت بررسی نتایج درمانی و تغییرات مفصل بعد از درمان بسیار کمک کننده است. هیپرپلازی و هیپرتروفی سینوویوم، کیست های استخوانی، تخریب غضروف مفصل، رسوب هموسیدرین و استئونکروز با MRI دقیقتر و بهتر از گرافی ساده یا معاینه بالینی قابل ارزیابی قبل و بعد از درمان می باشد.

زمینه و هدف: سینوویورتز رادیواکتیو که با تزریق رادیوایزوتوپ های بی ضرر به داخل مفاصل مبتلا به آرتریت مزمن صورت می گیرد، از جمله روش های جدید در درمان آرتروپاتی هموفیلیک محسوب می گردد. این روش درمانی که با هدف اولیه کاهش همارتروز و مصرف فاکتور انعقادی به کار رفته است، می تواند تاثیر به سزایی در بهبود کیفیت زندگی و کاهش بار اقتصادی ناشی از مصرف فاکتور انعقادی داشته باشد. در این مطالعه تاثیر این روش درمانی بر میزان بروز همارتروز و مصرف فاکتور در آرتروپاتی هموفیلیک بررسی می شود.روش بررسی: در یک مطالعه مداخله ای برای 56 مفصل مبتلا به آرتروپاتی هموفیلیک (پس از دارا بودن شرایط ورود به مطالعه و پس از کسب رضایت نامه)، تزریق داخل مفصلی فسفر رادیواکتیو صورت گرفت. متوسط سن بیماران 16.78 سال (محدوده 2.5 تا 36، 7.46=SD) و 98.2 درصد آنها مذکر بودند. مفاصل درگیر شامل زانو، 80.35 درصد و مچ پا12.5  و آرنج هفت درصد بودند. پی گیری با متوسط 43.63 (محدوده 3-102) ماه انجام شد که در انتهای پی گیری متغیرهای مختلف مانند میزان بروز همارتروز و میزان مصرف فاکتور بررسی گردید.یافته ها: در انتهای پی گیری، میزان بروز همارتروز کاهش  (p=0.000) %62و میزان مصرف فاکتور، کاهش %84 (p=0.000)، را نشان می داد، اما درگیری مفاصل جدید دیگر باعث کمتر شدن کاهش متوسط مصرف کلی فاکتور شد.نتیجه گیری: سینوویورتز با فسفر رادیواکتیو، می تواند روشی موثر و به صرفه در کاهش همارتروز و مصرف فاکتور در بیماران مبتلا به آرتروپاتی هموفیلیک باشد.

مقدمه: آرتروپاتی پسوریاتیک یک آرتروپاتی سرونگاتیو است که در تعدادی از بیماران مبتلا به پسوریازیس - بیماری پوستی خود محدود شونده و وراثتی - دیده می شود.هدف: بررسی فراوانی و ریسک فاکتورهای آرتروپاتی در بیماران مبتلا به پسوریازیس.روش اجرا: در یک مطالعه مقطعی و آینده نگر، بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان رازی تهران در سال 1381 از نظر وجود علایم آرتروپاتی بررسی شدند و در صورت وجود علایم به روماتولوژیست ارجاع گردیدند. سپس ارتباط آرتروپاتی با سن و جنس بیمار، میانگین PASI و درگیری ناخن با آزمون Chi- square و T test در این بیماران بررسی گردید.یافته ها: از 320 بیمار در 29 نفر (9.1%) آرتروپاتی دیده شد که آرتروپاتی غیر قرینه شایعترین نوع آن بود. در افراد مبتلا به آرتروپاتی ضایعات ناخنی شایعتر از گروه مبتلا به پسوریازیس بدون آرتروپاتی بود (96.5% در برابر 73.1%، 0.05>p) میانگین PASI در گروه مبتلا به آرتروپاتی 24.33با انحراف معیار 10.35 و در گروه غیر مبتلا 10.7 با انحراف معیار 8.44 بود (0.05>p). توزیع سنی و جنسی در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: فراوانی آرتروپاتی در مبتلایان به پسوریازیس با مطالعاتی که در دیگر کشورها انجام شده بود، همخوانی داشته و درگیری ناخنی و بیماری شدید از ریسک فاکتورهای درگیری مفصلی در این بیماران به شمار می رود.

نوروآرتروپاتی به واسطه از بین رفتن احساس درد در مفصل ایجاد می شود. این عارضه بیشتر اندام تحتانی بیماران به خصوص پا و مچ پا را درگیر می کند. در این مقاله، یک مورد نادر از نوروآرتروپاتی که همزمان مچ دست و مچ پای یک مرد 39 ساله بدون سابقه دیابت را درگیر کرده است، گزارش می شود. نوروآرتروپاتی همزمان در دو مفصل و بروز آن در نقاط غیرمعمول بدن مانند مچ دست بسیار نادر بوده و ممکن است منجر به تشخیص اشتباه و درمان نادرست شود.

هدف: بطور کلی هموفیلی یک بیماری ارثی خونریزی دهنده به علت کمبود فاکتورهای 8 و 9 است شایعترین تظاهر بیماری هموفیلی بخصوص نوع شدید آن خونریزی مفصلی (همارتروز) است که می تواند در نهایت منجر به معلولیتهای شدید و دایمی با مشکلات حرکتی و روانی گردد. این مطالعه جهت بررسی وضعیت فیزیکی مفاصل بیماران هموفیلی مراجعه کننده به درمانگاه هموفیلی بیمارستان شفا اهواز و محاسبه میانگین فاکتورهای مصرفی 8 و 9 در طی یکسال و مقایسه آنان با آمار کشورهای دیگر انجام شده است.روش بررسی: بیماران هموفیلی مورد بررسی در این مطالعه در طی مدت بررسی بتدریج مورد معاینه قرار گرفته و ضمن تعیین تعداد مفاصل گرفتار، شدت گرفتاری مفصلی در مقیاس گیلبرت و نیز فاکتورهای مصرفی 8 و 9 بیماران در طی سال گذشته مفاصل و رابطه های آن با میزان تجویز فاکتورهای مصرفی 8 و 9 در طی سال استفاده شد.یافته ها: 138 بیمار هموفیلی مورد بررسی قرار گرفتند که میانگین سنی 21.82 داشته و 112 مورد (81 درصد) هموفیلی نوع A و 26 مورد (19 درصد) هموفیلی نوع B بودند. در کل موارد هموفیلی 97 مورد (70 درصد) نوع شدید و 26 مورد (19 درصد) نوع متوسط و 15 مورد (11 درصد) نوع خفیف بیماری را داشتند. در بیماران هموفیلی میانگین تعداد مفاصل گرفتار 3.43 بوده و میانگین شدت آرتروپاتی بر اساس مقیاس گیلبرت 14.67 (برای نوع شدید 17.9) بود. زانو شایعترین مفصل گرفتار (در 113 نفر- 80 درصد) بود. میانگین مصرف فاکتور سالانه برای بیماران هموفیلی A، 38770 واحد از فاکتور 8 و برای بیماران هموفیلی B، 23562 واحد از فاکتور 9 بوده است.نتیجه گیری: میانگین شدت آرتروپاتی در مقیاس گیلبرت برای این مطالعه بالاتر از مطالعات مشابه دیگر در کشورهای مانند (فرانسه و اسپانیا) بوده است و در عین حال میانگین مصرف فاکتورهای 8 و 9 در سال نسبت به مطالعات مذکور پایین تر بوده است. برای کنترل خونریزی مفصلی (همارتروز) در کودکانی که تازه تشخیص داده می شوند به شکل پیشگیرانه با تجویز فاکتورهای 8 و 9 انجام شود چون در صورت تداوم روش موجود (مصرف فاکتور به هنگام خونریزی نه به شکل پیشگیری) مشکلات بیماران می تواند بار اقتصادی فراوانی را برای نظام بهداشتی ما در آینده به همراه داشته باشد.

زمینه و هدف: پای شارکو بیماری ناتوان کننده مرموزی است که به طور شایع در بیماران دیابتی دیده می شود و به صورت کلاسیک با تخریب مفاصل کوچک قسمت میانی پا و نشست کردن قوس طولی داخلی پا خود را نشان می دهد. هنگامی که جراحی برای حفظ یک پای دارای عملکرد ضرورت یابد سوال بعدی یافتن بهترین روش فیوژن (fusion) و بازسازی و فیکس کردن و بی حرکت کردن پا با کمترین آسیب نسج نرم است. امروزه استفاده از پلاک مدیال و پلنتار برای حفظ قوس پا توصیه می شود، همچنین در مواردی که سابقه زخم و عفونت وجود دارد استفاده از پیچ های بلند، ترجیحا اینترامدولاری، با نتایج: موفق بالایی همراه بوده است. هدف این مطالعه مقایسه بیومکانیکی روش های مختلف فیکس کردن به صورت فینیت آنالیز است. در این پژوهش رفتار بیومکانیکی سه روش با بارگذاری شبه استاتیک روی مدل ساخته شده در نرم افزارهای المان محدود بررسی می شود. روش ها: از جمله اهداف این پژوهش مدل سازی و شبیه سازی به گونه ای بود که تا حد ممکن نزدیک به آناتومی واقعی موضع محل بررسی باشد. برای این منظور از تصاویر ثبت شده به روش سی تی اسکن که از پای یک خانم 40 ساله تهیه شده بود استفاده کردیم و این تصاویر برای تکمیل مدل هندسی به نرم افزار میمیکس (mimics) منتقل شد. سپس، مدل تحت آنالیز بیومکانیکی به صورت شبه استاتیک در محیط نرم افزار آباکوس (abaqus19. 0) قرار گرفت. برای دستیابی به مدل واقعی از لحاظ خواص، خواص مکانیکی برای استخوان کورتیکال و اسفنجی به صورت ارتوتروپیک خطی لحاظ شده است. بافت نرم به صورت هایپرالاستیک توصیف ماهیت غیرخطی و تراکم ناپذیر در نظر گرفته شد. نتایج: با مقایسه اقسام سازه های مورد بررسی در مدل میله، تنش بیشتر روی ایمپلنت و تنش کمتر روی استخوان مشاهده شد. روش پلاک پلنتار از نظر حداکثر تنش به پا بدون ایمپلنت، نزدیکتر بود. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد کمترین تنش در حالت پلاک پلنتار رخ می دهد که احتمالا باعث خستگی کمتر و با تاخیر بیشتر این پلاک می شود و نیز معلوم شد تنش وارده بر میله بیشتر از پلاک ها بوده است که این می تواند نشانه استحکام (regidity) بیشتر ساختمان ایجاد شده و افزایش سپر تنش (stress sheilding) باشد. البته جنس استیل یا تیتانیوم و قطر میله می تواند در این مقادیر تاثیرگذار باشد.

آلکاپتونوری یک بیماری اتوزومی مغلوب بوده و ویژگی آن کاهش سطح هموژنتزیک اسید اکسیداز می باشد. این کاهش منجر به بروز خصوصیاتی مانند تیرگی رنگ ادرار، اکرونوزیس به معنی تغییر رنگ بافت ها به علت تجمع هموژنتزیک اسید در بافت همبند و نیز آرتروپاتی می باشد.در این گزارش، بیمار 62 ساله مبتلا به اکرونوزیس آلکاپتونوریک معرفی می شود که با آرتروپاتی دژنراتیو مفاصل هیپ و زانو، ناهنجاری های ستون فقرات مشابه اسپوندیلیت آنکیلوزان و سنگ های کلیوی مراجعه کرده بود. برای بیمار جایگزینی مفصل هیپ انجام گرفت.

زمینه و هدف: آرتروپاتی پسوریاتیک یک بیماری خودایمن با منشا وراثتی است که در تعدادی از بیماران مبتلا به پسوریازیس دیده می شود و جزو موارد آرتروپاتی سرونگاتیو طبقه بندی می گردد. هدف از انجام این مطالعه بررسی همراهی بین آرتریت پسوریاتیک با شدت درگیری ناخن بر اساس معیار استاندارد بررسی شدت درگیری ناخن پسوریازیس (NAPSI) در بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعه کننده به بیمارستان رازی بوده است.روش اجرا: بیماران مبتلا به آرتریت پسوریازیسی به عنوان گروه مورد و بیماران مبتلا به پسوریازیس بدون درگیری مفصلی به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند. پس از matching دو گروه، میزان درگیری ناخن و امتیاز NAPSI بیماران در پرسشنامه های ویژه ای وارد شده و توسط نرم افزار SPSS نگارش 14 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: تعداد 30 بیمار مبتلا به آرتریت پسوریاتیک و 75 بیمار مبتلا به پسوریازیس فاقد آرتریت به عنوان گروه کنترل وارد مطالعه شدند. در افراد مبتلا به آرتروپاتی ضایعات ناخنی شدیدتر و شایعتر از گروه کنترل بود، به طوریکه میانگین نمره NAPSI در گروه مبتلا به آرتریت 46 و در گروه کنترل 9.23 بود (P<0.05).نتیجه گیری: شدت درگیری ناخن در بیماران پسوریازیس مبتلا به آرتریت بیشتر از بیماران فاقد درگیری مفصلی می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.